Altijd onzeker over Rakker.. moet ik niet doen!

Doerak en Rakker verschillen qua karakter best veel. Doerak is een lekkere kroeldoos, Rakker wil het ene moment wel en het andere weer niet en dat is niet te voorspellen of te voorzien, en dan ga je aaien en loopt hij weg, en dan voel ik me weer afgewezen. Ik heb er een tijdje over nagedacht en een week of wat terug ben ik tot de conclusie gekomen dat ik het gewoon moet vragen aan hem door mijn vingers naar voor te steken. Wil hij geaaid worden dan geeft hij vanzelf wel een kopje en kan ik verder gaan, en wil hij niet geaaid dan snuffelt hij wat en dat is het dan; helaas geen aaisessie op dit moment. Het kan goed zijn dat hij 5 minuten later weer wel wil, valt geen peil op te trekken.

Het maakte mij onzeker. Misschien nog wel een beetje hoor, daar is niets aan te doen, het is nu eenmaal een gevoel en totdat ik dat met mezelf in een logische en normale verhouding heb gezet zal ik me daar onzeker over blijven voelen, en moet ik me herinneren aan wat er vandaag gebeurde, wat dus een heerlijk kroelende Rakker was. Hij wilde graag aangehaald worden en aandacht hebben, en hij ging zelfs eens lekker op zijn ruggetje liggen rollen zodat ik zijn buikje weer eens goed kon wrijven.

Ik wil me naar hem niet opdringen maar ik ben dan tegelijk weer bang dat ik hem in verhouding met Doerak tekort doe, en ik wil niet dat Rakker emotioneel verwaarloosd wordt waar het het contact met mensen betreft. Misschien moet ik het gewoon los zien van hoe wij mensen ermee omgaan.. je wilt het ene kind niet meer aandacht geven dan het andere, ze zijn gelijk, en ze moeten ook zeker niet gaan denken dat je het ene kind liever hebt dan het andere, want zeker als ze klein zijn is dat een behoorlijk zware last die het "mindere" kind dan met zich mee draagt.

Maar katten zijn geen mensen.. zien katten het überhaupt wel zo? Ik weet dat als ik Doerak aan het aaien ben dat Rakker ook komt zeuren om aandacht, en andersom net zo goed. Maar of ze het je kwalijk nemen dat je de een wat vaker en uitgebreider aait dan de ander, simpelweg omdat de ander niet geaaid WIL en de een wel? Geen idee. Ik probeer nu mijn gedachten maar om te zetten naar: Doerak wil wel en graag ook, dan ga ik hem maar aaien. En als ik Rakker dan niet vaker/langer KAN aaien omdat hij gewoon niet wil, ja dan houdt het op. Ik kan hem niet dwingen, ik GA hem niet dwingen, want dat werkt alleen maar averechts en blijft hij bij me weg. Op die manier ben ik het de laatste tijd dus aan het doen en klaarblijkelijk werkt die benadering wel, gezien vandaag dat hij uitgebreid geaaid wilde worden en zo. Het is niet zo dat hij niet bij me wil zijn of zo, hij is gewoon anders.

Ik zie de twee echt als broertjes en soort van als een geheel, en ik moet dat misschien toch meer los van elkaar gaan zien ook al trekken ze zo nauw met elkaar op. Vroeger had ik Vlekje, die wilde ook niet aangeraakt, niet geaaid, niet niks. TOTDAT ze zelf kwam, dan wel, maar dan ook niet te lang hoor want dan werd ze boos. Dat beest kwam bij ons met een trauma, mishandeld en zo, het arm ding. Dus ja.. we lieten haar gewoon gaan en als ze wil dan komt ze wel. Respecteer de kat. We dachten toen ook totaal niet na over of het wel of niet eerlijk was naar haar toe dat ze minder aandacht kreeg naar verhouding (we hadden nog twee katten en een hond), we deden gewoon wat ZIJ het liefst had.


En kijk.. daar is de logische en normale verhouding die ik zocht! Ik overanalyseer het gewoon, en ik moet het veel eenvoudiger bekijken, gewoon zoals we het toen met Vlekje deden; niet moeilijk doen, laat maar gaan en hij komt wel.

Toch handig, zo'n blog *grijns*


Nog even een paar foto's: