Het is de week van Stuffie.. volgende week is hij er al een jaar niet meer. Ik mis hem nog steeds vreselijk, die pootjes om mijn nek, dat heerlijke kroelen wat hij al vanaf dag een dat hij hier kwam uit het asiel deed. Wat hebben wij veel meegemaakt met elkaar.. alles bij elkaar misschien een maand echt rust gehad, misschien twee.
Hij heeft ervoor gezorgd dat er twee dierenartsen een heel stuk wijzer zijn geworden en waarmee ontzettend veel katten die na hem bij hen komen geholpen zijn. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik Dixie's leed een beetje kon dragen al schiet ik toch iedere keer weer vol als ik daar aan denk. Hij heeft mij onvoorwaardelijke liefde leren kennen op een manier die katten zelden zo uiten. En hij heeft ervoor gezorgd dat ik een geweldig stel mensen heb leren kennen die dag EN nacht voor je klaar staan en je overal doorheen slepen, je een letterlijke en figuurlijke schouder biedend.
Helaas konden we zijn suiker niet aan, er zat meer achter, maar het feit hem nog even gelukkig te zien al was dat dan bij de dierenarts en met een roesje zodat hij geen rotgevoel meer had, en dat hij in mijn armen heeft kunnen gaan, heel rustig en tevreden, dat vergeet ik nooit meer.
Hopelijk wordt het voor mij toch een rustige week en is hij nog steeds daar ergens over de regenboogbrug lekker aan het spelen. Hier beneden spelen mag hij uiteraard ook.. zolang hij de Rakkies maar niet laat schrikken.
Stuf.. je bent en blijft mijn lieve manneke, mijn lieve jongen.
Geniet van de kleine dingen, want op een dag kijk je terug en besef je dat het grote dingen waren
0 reacties:
Een reactie plaatsen